دوم سدهٴ ششم) قديمترين واژهنامهٴ آوايي موجود (چيني) را تأليف كرد. اين اثر به
چييه يون1 موسوم است و در 601 تأليف شده. واژهها در 204 قافيه2، برحسب لحنها3 طبقهبندي شده است.4
در 677 چييه يون به وسيلهٴ چئانگ - سوننو - ين5، پس از آن، بار ديگر در 751 به وسيلهٴ سون - ميين6 تهذيب شد. تهذيب سوم، كه همهٴ تحريرهاي بعدي براساس آن قرار دارد، در 1011 به وسيلهٴ چئن پئنگ - نيين7 (نك نيمهٴ اول سدهٴ يازدهم) انجام شد.
هسوان يينگ
هسوان يينگ8 در حدود 649 برآمد. لغتنويس چيني. در حدود 649 قديمترين واژهنامهٴ بودايي را تأليف كرد، كه به ئيچيه چينگ يين - ئي9 موسوم است، به معني اصوات و معاني الفاظ بهكار رفته در شريعت بودا. اين اثر معني و تلفظ درست بسياري از واژههايي را كه از سانسكريتي ترجمه يا بازنويسي شده است، توضيح ميدهد.